ਵਰਜਿਤ

ਚੇਤਰ ਦਾ ਮਹੀਨਾ
ਵੇਲਾ ਸ਼ਾਮਾਂ ਦਾ 
ਦਿਸਹੱਦੇ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚ
ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ ਸੋਚ ਦਾ ਸੂਰਜ 
ਉਡੀਕ ਦਾ ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਬਰਫ਼ 
ਲਿਖਣ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ
ਕੱਢ ਕੇ ਲਹੂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ |

ਹੰਝੂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹਦੇ ਵਿਚ
ਕਲਮ ਡੁਬੋਈ ਹੈ 
ਲਿਖਦੇ ਲਿਖਦੇ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ ਹੈ 
ਵੱਸਿਆ ਹੈ ਬਾਹਰ ਕਹਿਰਾਂ ਦਾ ਮੀਂਹ
ਅੱਜ ਰੱਬ ਦੀ ਅੱਖ ਵੀ ਰੋਈ ਹੈ 
ਕਦੇ  ਤੂੰ ਸੀ ਵਰਜਿਤ ਮੇਰੇ ਲਈ
ਅੱਜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੋਈ ਹੈ |
 
(ਸੰਨ 1991)